Εγγραφή μέλους

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΙΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ-ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ-ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΕΝΟΣ «ΠΟΛΙΤΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» ΟΝΟΜΑΤΙ ΧΑΡΗΣ ΡΩΜΑΣ

Συνεντεύξεις
Δημοσιεύτηκε: 28 Σεπτεμβρίου 2014 Προβολές: 2903

   Απόφοιτος ιατρικής που παράλληλα σπούδαζε υποκριτική και δούλευε. Ένας από τους πρωταγωνιστές της «Πορνογραφίας» του Μάνου Χατζιδάκη- έπειτα από οντισιόν. Με μεγάλη πορεία τόσο στην υποκριτική όσο στη σεναριογραφία και σκηνοθεσία, ο Χάρης Ρώμας μας δέχτηκε σπίτι του για να συζητήσουμε! Ευγενικός, γεμάτος ενέργεια και με πολλά όνειρα μας μιλάει για την ένταση της φράσης «πολίτης του κόσμου», τα επαγγελματικά του σχέδια και την επάνοδό του στα τηλεοπτικά και κινηματογραφικά δρώμενα. 

 

Πρόσφατα γυρίσατε από τη περιοδεία σας με τη παράσταση «Είδα το Χάρη με τα μάτια μου». Τελευταίος σταθμός της η Αυστραλία. Πώς ήταν η εμπειρία σας στην μακρινή ήπειρο και τί κρατήσατε μέσα σας γυρνώντας στην Ελλάδα?

– Η περιοδεία με το έργο «Είδα το Χάρη με τα μάτια μου» ξεκίνησε τρία χρόνια πριν και στα ενδιάμεσα «παίχτηκε» στην Αθήνα για μεγάλο διάστημα, στο θέατρο Αμιράλ, καθώς και στη Θεσσαλονίκη για δυο μήνες.  Εκεί μάλιστα πήγε κι επανήλθε, ακριβώς διότι έκανε μεγάλη επιτυχία! Το σκεπτικό που φτιάχτηκε αυτή η δουλειά ήταν για να ταξιδέψει παντού. Ήταν διακαής μου πόθος να γίνει κάτι σαν «παγκόσμια περιοδεία». Αυτό επετεύχθη μιας και παίξαμε στην Αμερική, στον Καναδά, στην Αυστραλία  και ο επόμενος σταθμός του χρόνου (διότι γίνεται με διακοπές, ούτως ώστε να μπορώ να παρουσιάζω και άλλες δουλειές εδώ στην Αθήνα) θα είναι το Johannesburg και το Cape Tonw στην Αφρική. Έτσι λοιπόν  ο στόχος επετεύχθη. Έρχομαι σε επαφή με τον ελληνισμό του εξωτερικού κι αυτό μου δημιουργεί μεγάλη χαρά και συγκίνηση. Η Ελλάδα είναι παντού και η καρδιά της χτυπάει δυνατά. Ακόμη αισθάνομαι ότι σε αυτού του είδους τα ταξίδια και μόνο η πολιτισμική αν θέλεις, αλλαγή  είναι  πηγή ερεθισμάτων. Πρώτα απ’ όλα εγώ σαν δημιουργός μέσα από όλες αυτές τις εμπειρίες και εικόνες μπορώ να εμπνευστώ καινούριο έργο και ακόμη είναι σημαντικό για όλους όσους συμμετέχουν, όχι με την έννοια της εκδρομής ή της αναψυχής, αλλά με την έννοια ότι αισθάνεσαι «Πολίτης του κόσμου». Είναι ξέρεις, πολύ δυνατό συναίσθημα το να πίνεις καφέ στο Sidney, κάτω απ’ τη περίφημη όπερα και γύρω σου διάφορες φυλές να απολαμβάνουν το καφέ τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αισθάνεσαι  ότι είσαι μέλος ενός μεγάλου συνόλου. Ένα πράγμα που ήθελα πάντα να αποφύγω στη ζωή μου είναι ο μικρόκοσμος γι΄ αυτό και δε δημιούργησα «παρεούλες», με την έννοια του »αλληλοϋποστηριζόμαστε» και δεν αφήνουμε να περάσει κανένας άλλος σε αυτό το μικρό φρούριο που έχουμε φτιάξει! Δε με αφορά καθόλου αυτού του είδους η λογική που στην Ελλάδα είναι ισχύουσα. Αισθάνομαι πως θέλω να έχω ανοιχτούς ορίζοντες, να κάνω καινούριες συνεργασίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι με τους ανθρώπους που έχω εκτιμήσει και έχω αγαπήσει δε συνεχίζω να κρατάω στενές σχέσεις. Υπάρχει ψυχική και συναισθηματική επαφή η οποία δεν είναι εύκολη σε αυτή τη τόσο ανταγωνιστική και ανασφαλή δουλειά.  Αυτό είναι ένα από τα παράσημα της ζωής μου, ότι με τους ανθρώπους που δουλέψαμε μαζί, όπως η Ελένη Ράντου, η Ρένια Λουϊζίδου, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης. που είναι ο καλύτερός μου φίλος, ο Στέλιος Μάϊνας, η Άννα Κουρή, η Τζόϋς Ευείδη διατήρησα μια σχέση αδελφική. Με τη Μαρία Γεωργιάδου επίσης που τώρα επανέρχεται δίπλα μου στη δουλειά που «ανεβάζω» στον Ακάδημο. Εκεί θα ‘ναι ακόμα η Σοφία Μουτίδου που την έβγαλα στο «Καφέ της Χαράς» σαν δασκάλα, έδειξε τη γκάμα της, έγινε μια περιζήτητη κωμικός και τώρα επανέρχεται σαν συμπρωταγωνίστρια πια στη νέα μου κωμωδία. Πιστεύω ότι μ’ αυτή την παράσταση θα πάμε πάρα πολύ καλά γιατί συμμετέχουν  οι κατάλληλοι άνθρωποι στα κατάλληλα πόστα! Βεβαίως και επανέρχονται στη δουλειά μου οι άνθρωποι που ξεχώρισαν και λόγω ταλέντου αλλά και γιατί  έχουμε μια κοινή οπτική, τουλάχιστον για τα βασικά πράγματα. Εάν δε μπορείς να συμφωνήσεις στις βασικές αξίες της ζωής, τί νόημα έχει να συνεργάζεσαι, όσο κι αν ο άλλος είναι χαρισματικός στη δουλειά του;  Είμαι πάντως από τους καλλιτέχνες με τους περισσότερους φίλους σε αυτή τη δουλειά. Και αυτό το λέω γιατί μου το έχουν αποδείξει! Τυχαία είδα την Ελένη Ράντου στη τηλεόραση – δεν με είχε ειδοποιήσει- να λέει «Η καλύτερη συνεργασία μου ήταν με το Χάρη Ρώμα ». Επίσης, μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ζωής μου ήταν όταν με πήρε τηλέφωνο πριν από 4 μήνες η Ρένια (Λουϊζίδου) και μου είπε ξαφνικά «Σε πήρα μόνο να σου πω ότι καθόμουν και σε σκεφτόμουν και ότι είσαι ο καλύτερος συνεργάτης και ο καλύτερος άνθρωπος». Αυτό, επειδή έγινε μετά από μια στιγμή δικής της περίσκεψης, με έκανε να νιώσω περήφανος!  Είναι σημαντικό. Βλέπεις, ξέρω ανθρώπους που είναι στη δουλειά αυτή, που κάνουν επιτυχίες μεγάλες αλλά από πίσω όλοι όσοι δουλεύουν μαζί τους, τους φασκελώνουν και λένε «Φτου σου κακόψυχε». Αναλογίζομαι τί νόημα μπορεί να έχει αυτό; Σε αυτή τη ζωή, νομίζω, έχουμε έρθει για να κάνουμε έναν αγώνα να βγάλουμε προς τα έξω τα καλά μας στοιχεία. Το μεγαλύτερο λαχείο δεν είναι αυτό που αγοράζεις αλλά αυτό που βρίσκεται μέσα σου. Και είναι στο χέρι σου να το κάνεις να κληρώσει! 

–  Ουσιαστικά το πραγματικό συναίσθημα είναι αυτό που γεννά τη τέχνη.

– Είμαι ένας άνθρωπος πλήρης συναισθημάτων και δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς έντονα συναισθήματα. Γι’ αυτό και το είδος του θεάτρου, το οποίο έγινε και μόδα, η λεγόμενη «γερμανική σχολή», που αντιμετωπίζονται όλα με ένα καθαρά εγκεφαλικό τρόπο, με βρίσκει να διαφωνώ πλήρως! Πιστεύω πως το ελληνικό ταμπεραμέντο σου επιβάλει να εκφράζεις και να βιώνεις έντονα τα συναισθήματά σου. Αυτό είναι ίσως και μια διαφορά με τους βόρειους λαούς. Όχι πως δεν έχουν κι εκείνοι έντονα συναισθήματα, τα βιώνουν όμως με τελείως διαφορετικό τρόπο και τα εξωτερικεύουν δύσκολα. Γι’ αυτό χάνουν το έλεγχο κάνοντας ακραίες εκδηλώσεις όταν αυτά απελευθερωθούν. Κάτι ανάλογο συνάντησα και στην Αυστραλία, μιας και η πειθαρχία εκεί είναι μεγάλη  και η τάση είναι «όταν ξεφύγω θα τα σπάσω όλα». Εξού και οι πινακίδες που υπάρχουν παντού στους δρόμους και γράφουν «Μη πίνετε, είναι ντροπή να βιαιοπραγούμε απέναντι στους συνανθρώπους μας» . Εκεί οι άνθρωποι δουλεύουν πολύ σκληρά, πειθαρχούν πάρα πολύ, ίσως παραπάνω απ’ όσο πρέπει, αφού η σοφότερη ρήση θεωρώ πως είναι το «Παν μέτρων άριστον». Δεν το έχω ακολουθήσει πλήρως αλλά το προσπαθώ! Δεν είναι εύκολο να το ακολουθήσει κανένας άνθρωπος, καμία κοινωνία. Είναι πολύ δύσκολο να ισορροπήσεις. Το καλό, πάντως που έχουν εκεί είναι η αίσθηση της ασφάλειας. Ναι μεν δουλεύουν πολύ, φορολογούνται πολύ, πειθαρχούν θέλουν δε θέλουν σε αυστηρούς κανόνες, αισθάνονται όμως μια ασφάλεια, λόγω μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης και ευνομούμενου κράτους. Αυτή είναι η διαφορά με τον  Έλληνα του σήμερα. Εκείνοι είναι κάτω από την ομπρέλα μιας δύναμης, καλύπτονται και δεν έχουν αμφιβολία για το αύριο. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, που έχει πολλά προτερήματα σαν χώρα, επικρατεί τεράστια ανασφάλεια. Για να επανέλθω στο συναίσθημα, οι Έλληνες και συναισθηματικοί είναι και δημιουργικοί υπό τις κατάλληλες συνθήκες, δυστυχώς, όμως, (γιατί πρέπει να αναγνωρίζουμε και τις παθογένειές μας) οι φιλικές τους διαθέσεις συχνά μετατρέπονται σε φθόνο για τις επιτυχίες των συνανθρώπων τους. 

–      Τα τελευταία χρόνια και μετά από πολλές και μεγάλες επιτυχημένες σειρές σας, δεν συμμετέχετε στα τηλεοπτικά δρώμενα, ωστόσο είστε εξαιρετικά ενεργός στο θέατρο! Ποιά είναι η αντιμετώπιση του κόσμου; Εξακολουθεί η τηλεόραση να έχει την επίδραση που είχε στο κοινό;

 – Πράγματι, τα τελευταία χρόνια δε συμμετέχω στα τηλεοπτικά δρώμενα ή συμμετέχω «λαθραία» μέσω των επαναλήψεών μου. Είμαι η περίπτωση  νομίζω η μοναδική, που παίζονται non stop σε μια συγκεκριμένη ζώνη οι σειρές μου  με επιτυχία. Αυτό ίσως είναι τροχοπέδη σε σχέση με κάτι καινούργιο, εφόσον είναι ρίσκο για το κανάλι να  «πειράξει» τη ζώνη εμφανίζοντας ένα καινούργιο προϊόν μου. Βέβαια, όταν απομακρύνθηκα από τη τηλεόραση έγινε κατόπιν δικής μου αποφάσεως γι’ αυτό  δεν έχω κανένα απωθημένο. Έχω επανεκτιμήσει πλέον τα πράγματα και κάνω πράγματι  πολύ θέατρο τόσο με νεανικές ομάδες, όσο και  με πιο γνωστούς συναδέλφους. Αναφορικά με μικρές θεατρικές ομάδες, αναφέρω ότι το έργο μου »Elizadeth»  παίζεται 5 χρόνια στο θέατρο Vault που σημαίνει πως έχει τεράστια επιτυχία. Επίσης ανέβασα με μαθητές μου το »Sex Revolution» που παίχτηκε 2 χρόνια. Δραστηριοποιούμαι με πολλούς τρόπους στο θέατρο κι αυτό με κάνει να αισθάνομαι πολύ πλήρης. Τα τελευταία χρόνια μέσα από τις ερμηνείες μου σε δύσκολα έργα, τη σκηνοθετική καθοδήγηση νεότερων ηθοποιών, αλλά και τη συγγραφή έργων μου που εκδόθηκαν σε βιβλία, όπως το «Οι ράγες πίσω μου», «Η γηραιά ηθοποιός χάνει τον έλεγχο» που μεταφράστηκε και στα αγγλικά από τον εκδοτικό οίκο και κυκλοφορεί στο International bookstore και το «Αυτός που θα έσωζε το κόσμο» πέρσι στο Αγγέλων Βήμα, νομίζω ότι ωρίμασα σαν καλλιτέχνης.  Τώρα αισθάνομαι πιο δυνατός και πιο έτοιμος για να αντιμετωπίσω μεγαλύτερες προκλήσεις! Και επίσης απενεχοποιήθηκα από το κόμπλεξ του  »τηλεοπτικού star» !  Τώρα με μεγάλη χαρά θα ξανακάνω τηλεόραση αλλά όχι με αγωνία. Δε θέλω να έχω αυτό το άγχος που βλέπω να έχουν οι τηλεοπτικοί αστέρες του σήμερα. Κυρίως οι παρουσιαστές, βέβαια, μιας και οι ηθοποιοί χρησιμοποιούνται όλο και λιγότερο στο πολύπαθο μέσο. Απεχθάνομαι όλο αυτό το πανηγύρι του »αυτοτρέφομαι απ’ τις σάρκες μου». Αυτό που η μια εκπομπή τροφοδοτεί την άλλη και αναγάγουν  σε μέγιστο θέμα τη ζωή διαφόρων παρουσιαστών. Όλα αυτά τα βλέπω γραφικά και δε με αφορούν καθόλου .Όμως η τηλεόραση είναι ένα μέρος της δουλειάς μου, μου χάρισε μεγάλες επιτυχίες, την επαφή με το κοινό και χρήματα κάποια στιγμή, που με βοήθησαν πολύ, οπότε είμαι ευγνώμων απέναντί της και υπό όρους θα επιστρέψω και θα την υπηρετήσω σαν ένα μικρό μέρος της δουλειάς μου.

Το χειροκρότημα είναι η τροφή του καλλιτέχνη τελικά?

–  Κι αυτό μέσα στο μυαλό μου είναι πλέον ξεκαθαρισμένο. Δεν τρέφομαι από το χειροκρότημα μόνο, γιατί  σήμερα το ‘χεις και αύριο ίσως δε το ‘χεις τόσο έντονο. Με ενδιαφέρει να βάζω καινούριους στόχους και να προσπαθώ να τους πετυχαίνω. Στο τελικό απολογισμό βλέπεις τί έχεις κάνει στη ζωή σου. Μακροπρόθεσμα έχει μεγάλη αξία το χειροκρότημα.

– Συναισθηματικά όμως, τί σας γεμίζει περισσότερο?

– Βρήκα μια πρώτιστη ισορροπία στη ζωή μου, όταν αποφάσισα ότι η δουλειά για την οποία είμαι γεννημένος είναι αυτή που κάνω. Βλέπεις, είχα πρόβλημα με αυτό το θέμα, διότι οι γονείς μου ήθελαν να γίνω γιατρός. Σπούδασα ιατρική παράλληλα με την υποκριτική, κουράστηκα πολύ για να πάρω δίπλωμα γενικής ιατρικής και είχα πάντα μια αμφιβολία αν έπρεπε να θυσιάσω όλη αυτή τη κούραση για να γίνω καλλιτέχνης. Η δεύτερη σημαντική στιγμή εξισσοροπήσης ήταν, όταν ερωτεύτηκα κι αγάπησα πραγματικά. Είχα αφιερωθεί πολύ στο κυνήγι της καριέρας μου και οι μέχρι τότε σχέσεις μου, ακόμη και οι μακροχρόνιες, ακόμα και ο γάμος μου, ήταν επιπόλαιες. Τώρα πια ξέρω πως δεν είναι η δουλειά το παν για μένα και ότι δεν έχει κανένα νόημα αν δε μπορώ να μοιραστώ τις επιτυχίες μου κι ότι καλό ή και κακό μου συμβαίνει με έναν άνθρωπο που εμπιστεύομαι.

– Είναι πηγή έμπνευσης ο έρωτας;

–  Είναι σίγουρα. Είναι το δεύτερο πόδι σου, αν θέλεις. Μόνο όταν αγαπάς πατάς σταθερά στη γη. Πιστέψτε με είναι πολύ δύσκολο να προχωράς στη ζωή κάνοντας κουτσό. Και επισημαίνω, μίλησα για δεύτερο πόδι, μέρος του εαυτού μου και όχι δεκανίκι!

 – Θα κάνετε κινηματογράφο;

–  Ο κινηματογράφος είναι μια περίεργη ιστορία στην Ελλάδα. Γιατί ουσιαστικά δεν υπάρχει βιομηχανία κινηματογράφου. Στηρίζονται όλοι από το κέντρο (Κέντρο ελληνικού κινηματογράφου). Επίσης δεν γίνονται ισχυρές εισπράξεις- είναι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν το κανόνα οι μεγάλες εισπράξεις σε ταινίες. Έχω κάνει κάποιες ταινίες στο παρελθόν. Μάλιστα ξεκίνησα την καριέρα μου με ταινία. Ήταν η «Γλυκιά Συμμορία» του Νικολαΐδη που θεωρείτε εμβληματική ταινία εκείνης της εποχής και βραβεύθηκε . Αργότερα πήρα βραβείο σεναρίου για το «Γυναίκες Δηλητήριο» μαζί με την Άννα Χατζησοφιά. Νομίζω είναι η καλύτερη ταινία του Νίκου Ζερβού αυτή! Ο αμφιλεγόμενος Νίκος, με τη βοήθεια του Ντίνου Κατσουρίδη που έκανε διεύθυνση φωτισμού, έφτιαξε μια ταινία πραγματικά ενδιαφέρουσα. Μετά ήρθε το »Ροζ Ολοταχώς» του Γιατζουζάκη. Τώρα θέλω να επανέλθω. Έχει γραφτεί  το σενάριο  και είναι στα πρόθυρα να προχωρήσει στη τελική φάση. Συζητώ και την περίπτωση να κάνω ταινία στο εξωτερικό. Όχι φυσικά για να γίνω σταρ του Χόλυγουντ, δεν υπάρχει τέτοιου είδους προοπτική, αλλά μου αρέσει η ιδέα να δουλέψω με ξένους συναδέλφους. Αυτό νομίζω θα μου «ανοίξει» ακόμη περισσότερο τους ορίζοντες και θα αισθανθώ για ακόμη μια φορά όχι μόνο «πολίτης του κόσμου» αλλά και «καλλιτέχνης του κόσμου»

– Τελευταία βλέπουμε πολλά φεστιβάλ κινηματογράφου, θεωρείτε πως τελικά κάνουν κακό όσων αφορά τα εισιτήρια?

– Αμφιβάλω κατά πόσο είναι έγκυρα όλα τα φεστιβάλ που γίνονται. Το ίδιο ισχύει και στο χώρο του θεάτρου όπου παρουσιάζεται πλέον πληθώρα φεστιβάλ. Είναι για να μπορούν κυρίως τα μικρά θέατρα να επιβιώσουν. Διότι έρχεται ο καθένας, παρουσιάζει μια παράσταση για δύο- τρεις μέρες, έρχονται όλοι οι φίλοι και συγγενείς των συντελεστών, κόβουν ένα εισιτήριο από ευγένεια και συμπαράσταση και δουλεύει και το μπαρ. Για να είμαστε αληθινοί, αυτό εξυπηρετούν.  Άσχετα αν μπορεί μέσα από αυτά που παρουσιάζονται σωρηδόν κάτι να αξίζει πραγματικά. Κι αυτό χάνετε στο σύνολο της μετριότητας κατά τη γνώμη μου.  Στον κινηματογράφο, υπήρχαν οι «Νύχτες Πρεμιέρας» που είχαν μια υπόσταση. Τώρα γίνεται «της τρελής» κι εκεί. Δεν είναι, πάντως, τα φεστιβάλ που εμποδίζουν το κόσμο να κόψει εισητήρια στις αίθουσες. Τα φεστιβάλ είναι για τους σινεφίλ. Η μεσαία τάξη δε πηγαίνει πια. Μη ξεχνάμε πως ο κινηματογράφος βιώνει κρίση και στο εξωτερικό. Οι ταινίες που «κόβουν» πολλά εισιτήρια είναι οι παιδικές. Από εκεί και πέρα δουλεύουν κυρίως τα block basters με βια, ρομπότ, εφέ και διάφορα τέτοια, τα οποία εγώ βαριέμαι. Όμως, πλέον, έχω μάθει ότι δε μπορείς να ταυτίζεσαι με τη γνώμη όλου του κόσμου! Τη σέβομαι αλλά δε μπορώ να ταυτιστώ. Δηλαδή, εμένα μου είναι αδιανόητο το ότι δουλεύουν  ο γερο Schwarzeneger και ο γερο Stalone ξανά, και οι ταινίες τους,  επειδή είναι δράσης, κόβουν εισιτήρια. Μου είναι αδιανόητο γιατί παίζουν άθλια και οι δυο, είναι άθλιοι ηθοποιοί. Δεν ενδιαφέρεται το συγκεκριμένο κοινό που πάει να τους δει για ερμηνείες. Πάει για να δει μόνο action.  Είναι το αντίστοιχο που λένε για γνωστό συνάδελφο του θεάτρου «Α, κόβει πολλά εισιτήρια στο μεγάλο θέατρο που παίζει». Ναι, αλλά δεν είναι ακριβώς θέατρο αυτό που παίζει. Μπράβο του που έχει επιτυχία αλλά είναι άλλο πράγμα το αναψυκτήριο και άλλο το θέατρο. Το κάθε θέαμα δεν είναι απαραίτητα θέατρο ή σινεμά. 

–  Φέτος αναμένουμε πολλές ελληνικές δουλειές στην τηλεόραση. Θεωρείτε πως η κατάσταση στην τηλεόραση εξελίσσεται θετικά? 

 –  Λίγες δεν είναι; Πραγματικά δεν έχω ασχοληθεί να μάθω τα πλήρη προγράμματα των καναλιών.

Σχετικά με πέρσι, είναι αυξημένες!

– Χαίρομαι. Διαφωνώ με το φίλο μου Γιάννη Μπέζο ως προς το «Καλύτερα που γίνονται λιγότερες δουλειές», γιατί ποιός είναι αυτός ή ποιός είμαι εγώ που θα κρίνουμε ποιές είναι κατάλληλες δουλειές για να γίνουν. Η μυθοπλασία είναι το μόνο είδος που άπτεται κάπως της τέχνης, άσχετα αν έχουν γίνει και άθλιες σειρές -ως προς αυτό συμφωνώ μαζί του- στο παρελθόν. Η μυθοπλασία παραμένει παρ’ όλα αυτά το μόνο είδος που μπορούν να δραστηριοποιηθούν καλλιτέχνες και να παράγουν έργο τόσο ηθοποιοί όσο και σκηνοθέτες και σεναριογράφοι. Δεν είναι σκάνδαλο δηλαδή πως οι Έλληνες σεναριογράφοι δεν γράφουν σενάρια για την ελληνική τηλεόραση; Οι λίγες σειρές που γίνονται κινούνται κατά βάση στο  πνεύμα ψωροκώσταινας τύπου «Έχω βρει μια ξένη σειρά, ας κάνουμε αυτή  για να μη πάρουμε και την ευθύνη αν δε πάει καλά. Να πούμε στο καναλάρχη: ¨Στο εξωτερικό πήγε πολύ καλά, δεν είναι δική μου ευθύνη που εδώ δε λειτούργησε». Πολύ λίγοι συνάδελφοι σεναριογράφοι δραστηριοποιούνται σήμερα. Είναι βιομηχανία τηλεοπτική αυτή, να μη ποντάρεις στο εθνικό στοιχείο και τα ελληνικά ταλέντα και να μην παράγεις ουσιαστικά ελληνικό προϊόν;

Ένα ανεκπλήρωτο όνειρό σας;

– Είναι πολλά! Και  θα συνεχίσω να ονειρεύομαι μέχρι το τέλος της ζωής μου. Φυσικά δε πρόκειται να εκπληρωθούν όλα τα όνειρά μου. Ότι προλάβω. Ας ελπίσουμε πως υπάρχει και μια επόμενη ζωή για να κάνω και τα υπόλοιπα.

 

Στις 23 Οκτωβρίου 2014  ο Χάρης Ρώμας ανεβάζει  το καινούργιο του ξεκαρδιστικό έργο

 » ΠΡΟΤΥΠΟΣ ΟΙΚΟΣ ΑΝΟΧΗΣ »  στο θέατρο Ακάδημος, Ιπποκράτους και Ακαδημίας.

Μαζί με τον Χάρη Ρώμα συμπρωταγωνιστούν οι :

Σοφία Μουτίδου , Μαρία Γεωργιάδου, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος,

Βίκυ Κάβουρα και ο Βαγγέλης Δουκουτσέλης.

 

 Συνέντευξη – Φωτογραφία     Ήρα Σαραντάκη

© 2019 Kaizza All rights reserved.