Εγγραφή μέλους

Συνέντευξη με τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Διεθνούς Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας AIDFF και Σκηνοθέτη Χρήστο Καρακάση

Συνεντεύξεις
Δημοσιεύτηκε: 8 Οκτωβρίου 2014 Προβολές: 3462

Διαβάζοντας κανείς το βιογραφικό σας μένει έκπληκτος από το εύρος σπουδών που έχετε καθώς και τη δράση σε πολλαπλά επίπεδα με βάση τον καλλιτεχνικό χώρο. Θεωρείτε πως η ολοκληρωμένη γνώση σε ένα αντικείμενο είναι αποκύημα πολλών και ίσως άσχετων μεταξύ τους αντικειμένων; Τελικά μπορεί να υπάρξει «ολοκληρωμένη» γνώση για ένα αντικείμενο?

Το σύνολο της γνώσης μας για τον κόσμο θα είναι πάντοτε ένα τίποτα μπροστά στο σύνολο αυτών που δεν κατέχουμε ακόμη. Αυτό που προέχει  είναι  να έχουμε επίγνωση των πραγμάτων που έχουν προτεραιότητα για μας και νοηματοδοτούν τη ζωή και την ύπαρξη μας. Εγώ ασχολήθηκα με τη σκηνοθεσία του κινηματογράφου και του θεάτρου. Ήθελα και θέλω να κατέχω όλο το οπλοστάσιο, την κινηματογραφική γλώσσα, για να αναπτύξω το έργο μου. Φυσικός δρόμος η σπουδή, ο πειραματισμός με διάφορα εργαλεία, γλωσσικά αλλά και τεχνικά. Η παιδεία έχει άμεση σχέση με την  ατομική ανάπτυξη του ανθρώπου και εμπεριέχει την έννοια  της ελευθερίας καθώς και τη δυνατότητα  επιλογής σύνθεσης και ανάπτυξης μιας προσωπικότητας χωρίς φοβίες και διαχωρισμούς. Η γνώση είναι ένας μηχανισμός λειτουργίας στον άνθρωπο, που του διαμορφώνει ικανότητες ταξιδιού, αναζήτησης μέσα στην δημιουργία, όχι απαραίτητα με το υλικό του σώμα, αλλά με τα νοητικά εργαλεία. Η ουσιαστική γνώση οδηγεί το άτομο στην ανεύρεση των συνδυασμών του εκάστοτε χώρου που επιθυμεί να γνωρίσει.

– Όντας Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας AIDFF,  που στηρίζει την εξέλιξη-αλλαγή στην οποία οδεύει ο κινηματογράφος, ποιές είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζετε στη διάδοσή του και ποιά η γνώμη σας για τις αντιλήψεις που συχνά διστάζουν να εκσυγχρονιστούν;

Ως Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ, προσπαθώ να υπηρετήσω το φεστιβάλ με αντικειμενικότητα, ωστόσο σε βαθύτερο επίπεδο δεν θα μπορούσα να αποποιηθώ την ιδιότητα του καλλιτέχνη. Ίσως αυτό είναι που επιτρέπει μια σχέση αγάπης με το Φεστιβάλ και όχι μια σχέση ρουτίνας ή διεκπεραίωσης. Μια τυπική κατάταξη θα με ενέτασσε και μένα στους «νέους δημιουργούς», με ανησυχίες, προβληματισμούς και μία σκέψη σε εξέλιξη, όσον αφορά το ύφος της δουλειάς του. Κάτι αντίστοιχο έχει περάσει στην μορφή του Φεστιβάλ. Νέοι δημιουργοί αλλά και παλαιότεροι βρίσκουν την έκφραση τους μέσα από ένα Φεστιβάλ που αγαπά την έκφραση χωρίς όρια και προκαταλήψεις. Το θέμα είναι να υπάρχει σκέψη πίσω από τα πράγματα. Να μην γίνονται τυχαία, γιατί, έτσι και αλλιώς, θα προκύψει το νέο….. Οι προβολές των Βραβευμένων Ταινιών του Φεστιβάλ σε πολλές χώρες του εξωτερικού είναι κάτι που με έχει χαροποιήσει ιδιαίτερα, μια και ο «στόχος», η προσπάθεια εξωτερίκευσης της ελληνικής παραγωγής, από ένα ανεξάρτητο και μη επιχορηγούμενο Φεστιβάλ ήταν ένα στοίχημα. Ο ψηφιακός κινηματογράφος είναι πάρα πολλά χρόνια στην επικαιρότητα. Έχει αντικαταστήσει πολλές παραδοσιακές κινηματογραφικές διαδικασίες. Ο ψηφιακός κινηματογράφος έχει ρίξει το κόστος τόσο των γυρισμάτων, όσο και του post-production, κάνοντας την κινηματογραφική παραγωγή πιο προσιτή στους νέους καλλιτέχνες, δημιουργώντας καινούργια δεδομένα και προοπτικές στον καλλιτεχνικό χώρο. Τα νέα τεχνολογικά δεδομένα επιτρέπουν τις ιδιαιτερότητες, διαθέτουν τρόπους να αναδείξουν την αισθητική δύναμη, να δουλέψουν με την υφή, με τις σχέσεις των εικόνων και των μορφών της αφήγησης. Η σχέση τέχνης και τεχνικής στον κινηματογράφο είναι όροι συνυφασμένοι. Αν δεν διαθέτουμε αισθητική αρτιότητα, αισθητική αναζήτηση, δεν νομίζω ότι θα αρκεί η οποιαδήποτε κάμερα HD ή οτιδήποτε. Τα κριτήρια στον κινηματογράφο είναι ο ίδιος ο κινηματογράφος. Ο  κινηματογράφος πρέπει να έχει την  φιλοδοξία να καταγράφει το παρόν, να συνδιαλέγεται με το παρελθόν και να φαντάζεται το μέλλον. Οι ταινίες θα πρέπει να βασίζονται σε αυτό και να δουλεύουν το ψηφιακό μέσο σαν ένα σύγχρονο τρόπο εμφάνισης και αντίληψης του αισθητού. Ο Κινηματογράφος μπορεί και πρέπει να  διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαφύλαξη και  προβολή της τοπικής και της περιφερειακής πολιτιστικής ταυτότητας και ποικιλομορφίας. Με αυτή του την ιδιότητα άλλωστε, αναδεικνύεται σε πρωτεύοντα παράγοντα ανάπτυξης των ευρωπαϊκών κοινωνικών αξιών και λειτουργίας των δημοκρατικών κοινωνιών, καθώς τα οπτικοακουστικά έργα δύνανται να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη συγκρότηση της Ελληνικής και ευρύτερα της Ευρωπαϊκής ταυτότητας. Αυτό σημαίνει ότι νέοι καλλιτέχνες, αλλά και παλαιότεροι, θα αναδειχθούν, θα συνδεθούν πιο εύκολα σε ένα διεθνές πλαίσιο χωρίς σύνορα και προκαταλήψεις.

Στον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο, τα πάντα δείχνουν κορεσμένα. Ωστόσο πάντα υπάρχουν άνθρωποι και «ιδέες» που ξεχωρίζουν, κάτι που ισχύει και στον ελληνικό κινηματογράφο. Παρόλα αυτά όμως, ο ελληνικός κινηματογράφος δυσκολεύεται τόσο εντός, όσο και εκτός Ελλάδος να πείσει. Τί είναι αυτό που λείπει κατά τη γνώμη σας; Φταίει η οικονομία, η νοοτροπία, ή απλώς τα δύο προηγούμενα συνθέτουν ένα μοντέλο αδιαφορίας και προχειρότητας, σε αρκετές περιπτώσεις?

Η διανομή στην Ελλάδα, ο δρόμος για την σκοτεινή αίθουσα δεν είναι εξασφαλισμένος. Συζητάμε για θεσμούς, ελληνική παραγωγή, αλλά όλα αυτά δεν είναι εξασφαλισμένα, καθώς μια ταινία μπορεί να μην βρει διανομή, ή να βρει χατιρικά, ή χωρίς να μπορεί να στηριχτεί, ώστε να κάνει τελικά και τα αναμενόμενα εισιτήρια. Όλα πολλές φορές τελειώνουν με το τέλος μια ταινίας στο μοντάζ. Η δουλειά όμως μόλις ξεκινά. Εκεί νομίζω ότι είναι και το μεγαλύτερο θέμα και των χρηματοδοτήσεων αλλά και της ελληνικής πραγματικότητας. Ο σκηνοθέτης με την ταινία στα χέρια να προσπαθεί να βρει αίθουσα….. Δεν γίνεται έτσι… Δεν δημιουργείς Θεατές στον κινηματογράφο όταν δεν παίζεις ελληνικές ταινίες σε σταθερά μέρη. Δεν υπάρχει εδώ και χρόνια κάποιο σταθερό σημείο στην πόλη που η κύρια αναφορά του να είναι ο Ελληνικός Κινηματογράφος.

– Πρόσφατα έγινε ένα αφιέρωμα για εσάς, μέσω των ταινιών σας, από το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού Μόσχας (ΚΕΠ), το οποίο «άνοιξε» το ντοκιμαντέρ «Ανάμεσα σε δύο πατρίδες» που είναι γυρισμένο στη Φινλανδία. Μιλήστε μας για τα μηνύματα που θέλετε να περάσετε με αυτό το ντοκιμαντέρ, την εμπειρία και γιατί κάτι «ελληνικό» που είναι γνωστό στο εξωτερικό δεν είναι το ίδιο γνωστό εδώ?

Οι ταινίες που σκηνοθετώ έχουν κινηματογραφικά και καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά. Τα θέματα τα βρίσκω ή με βρίσκουν… Η αναζήτηση του ωραίου, του αισθητικά και εννοιολογικά ενδιαφέροντος, που μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε, κρυμμένο, μου δίνει το έναυσμα, να κινηθώ δημιουργικά. Υπάρχουν θέματα που με απασχολούν διαρκώς και την κατάλληλη στιγμή βγαίνουν προς τα έξω. Η Ιδέα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για ανθρώπους που έχουν βρει μια άλλη πατρίδα  ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια. Όταν γνώρισα τον Ηλία Μισύρη, τον κεντρικό ήρωα του «Ανάμεσα σε δύο πατρίδες», αμέσως θέλησα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ με αφορμή την ζωή του. Με συγκίνησε το γεγονός ότι το ταξίδι που ξεκίνησε ο Ηλίας άρχισε στα 7 του χρόνια. Το ντοκιμαντέρ πραγματεύεται την ιστορία του και το πώς  βρέθηκε στη Φινλανδία, για να ανακαλύψει σε ξένο τόπο την ίδια του την πατρίδα. Εγκατέλειψε τις σπουδές του και ταξίδεψε εκτός Ελλάδας, βρίσκοντας στη Φινλανδία, μια δεύτερη πατρίδα. Εκεί βίωσε έντονα τα φιλελληνικά αισθήματα του Φινλανδικού λαού, ενώ ταυτόχρονα ανακάλυψε τον πολιτισμό της χώρας που τον «υιοθέτησε» και μετέτρεψε το ταξίδι στην πιο οικεία και προσωπική συνθήκη. Κατάφερε αυτήν την αρνητική συγκυρία να την μετατρέψει σε θετική θέση στην ζωή του!  Η «Μορφογένεση» για παράδειγμα, που βραβεύτηκε πρόσφατα σε Διεθνές Φεστιβάλ ή «Η γέννηση μιας ιδέας» βρήκε πολλές χώρες του εξωτερικού να ενδιαφέρονται για αυτόν τον κινηματογράφο. Πολλοί κριτές είδαν θετικά το γεγονός ότι η ταινία πραγματεύεται βασικά φιλοσοφικά θέματα με έναν απλό κινηματογραφικό τρόπο, κατανοητό, και ένας δρόμος δημιουργήθηκε. Όλες οι ταινίες μου «γυρίζουν» γύρω από ζωές ανθρώπων. Ο φακός τούς παρακολουθεί διακριτικά. Όχι βίαιες κινήσεις της μηχανής και απότομα κοψίματα στο μοντάζ. Κάνω ανθρωποκεντρικό κινηματογράφο, και εθνολογικό όπως εγώ τον έχω φανταστεί. Χρησιμοποιώ δημιουργικά ηθοποιούς στα ντοκιμαντέρ και οτιδήποτε για να υπηρετήσω την ιδέα. Το έργο τέχνης υπερβαίνει τις εξαρτήσεις της ύλης, ξεπερνά τους περιορισμούς, μετουσιώνεται σε γεγονός πνευματικό. Αντανακλά τις κοινωνικές ή τις ιδεολογικές συνθήκες που το παρήγαγαν. Περιμένω το έργο να με ξεπεράσει και τότε περνάω με ευκολία στο επόμενο. Στην Ελλάδα παραμένει ο δρόμος προς την σκοτεινή αίθουσα δύσκολος και χωρίς τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Παρόλα αυτά οι ταινίες μου βρίσκουν εναλλακτικούς δρόμους προβολής με την δική μου προσωπική προσπάθεια και των συνεργατών μου .

– Έχετε ξεκινήσει γυρίσματα για το νέο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ «Στη κόψη του ξυραφιού» σε παραγωγή Κουίντα, που αφορά την τέχνη του Kung Fu. Πώς αποφασίσατε να σκηνοθετήσετε αυτό το ντοκιμαντέρ και ποιό κομμάτι αυτής της πολεμικής τέχνης σας έχει γοητεύσει περισσότερο?

Όλα ξεκίνησαν όταν γνώρισα τον Κυριάκο Ελευθερίου. Ο Κυριάκος Γεννήθηκε στην Κύπρο πρωτοασχολήθηκε με τις πολεμικές τέχνες το 1974 στο Μαρούσι Αττικής, έως και το 1989, όταν γνώρισε την τέχνη του Fu Jow Pai και του Tai Nui μαζί με διακεκριμένους Έλληνες προπονητές. Το 1989 γνωρίζει τον SiFu Sok Bernan στην Νίκαια της Γαλλίας, ανταποκρινόμενος σε κάλεσμα για την ίδρυση της Μεσογειακής Ομοσπονδίας Κουνγκ Φου. Μπορεί η Μεσογειακή Ομοσπονδία Κουνγκ Φου να παρέμεινε μία ιδέα και η ίδρυσή της να μην υλοποιήθηκε, αλλά αυτό το ταξίδι έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην μετέπειτα πορεία του SiFu Ελευθερίου, με αποτέλεσμα να ασχοληθεί με το παραδοσιακό Κουνγκ Φου. Με κέντρισε πάρα πολύ η ιστορία του και βρισκόμαστε ανάμεσα σε γυρίσματα και επίγνωση μια πραγματικά πολύ όμορφης τέχνης, με πολεμικά χαρακτηριστικά.

– Τι είναι σκηνοθεσία για εσάς?

Ο σκηνοθέτης είναι ένας θεατής, ο οποίος έχει την δυνατότητα να διαμορφώνει το έργο που βλέπει. Μπορεί να διαμορφώσει έναν δικό του κόσμο, με χαρακτήρες, κτίρια, μουσικές και μοναδικές γωνίες. Μέσα από τον κόσμο που κατασκευάζει ζει και εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τις ανησυχίες του, τις χαρές του τις λύπες του και όλα αυτά που θα ήθελε να ξαναφτιάξει από την αρχή. Με την τέχνη της σκηνοθεσίας απευθύνομαι σε όλον τον κόσμο που θέλει να ταξιδέψει. Να μπει μαζί μας σε ένα καράβι σκέψεων, συναισθημάτων, ιδεών, να διαφωνήσει μαζί μου,ή να συμφωνήσει. Χρειάζεται ο θεατής μου να έχει βιωματική σχέση με την ζωή. Εγώ έχω βιωματική σχέση με την τέχνη. Θα συναντηθούμε όχι λοιπόν στις περιγραφές και στις κραυγές! Θα συναντηθούμε στην δημιουργική αναζήτηση του γίγνεσθαι, της καθημερινότητας αλλά και στο όνειρο, που για μένα είναι η πραγματικότητα. Ακόμα πιστεύω ότι ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει μέσω της τέχνης, μέσω ουσιαστικά της εσωτερικής ανάπτυξης του, τον κόσμο, αλλάζοντας βέβαια σιγά σιγά τους γύρω του και τελικά τον ίδιο του τον εαυτό! Η τέχνη είναι ένα ταξίδι ελευθερίας, αυτογνωσίας και ουσιαστικής παρουσίας μας πάνω σε αυτήν την γη! Ο Αλμπέρ Καμύ έλεγε κάτι πολύ αγαπημένο «μόνο η κατά προσέγγιση σκέψη μπορεί να γεννήσει την πραγματικότητα». Η διορατικότητα, η δημιουργικότητα, η δυνατότητα ελεύθερης σκέψης είναι αυτό που ανεβάζει την ανθρώπινη συνείδηση σε ενδιαφέροντες προορισμούς! Όταν σκηνοθετώ, περπατώ στον χώρο και αφήνω τα βήματα μου να ακουστούν. Να τα ακούσω και να νιώσω τους γύρω μου σε μια αχρονία . Πάρα πολλά πράγματα συμβαίνουν γύρω μας. Ελάχιστοι άνθρωποι όμως τα παρατηρούν. Ελάχιστοι λοιπόν μπορούν να μιλήσουν για αυτά. Ο ρυθμός της πόλης παρασύρει. Πρέπει να αντισταθούμε. Να ξανά βρεθούμε, να μιλήσουμε, να συμφωνήσουμε αλλά και να διαφωνήσουμε. Περπατώντας στον δρόμο περπατώ στον χρόνο και απολαμβάνω το τοπίο όποιο και να είναι αυτό. Να δούμε στα μάτια τους διπλανούς μας και όχι να στρίψουμε αλλού το βλέμμα μας. Η σκηνοθεσία μου δίνει αυτήν την ελευθερία, και το οξυγόνο που χρειάζομαι.

Σας ενδιαφέρουν περισσότερο τα ντοκιμαντέρ, κρίνοντας από τη μέχρι τώρα φιλμογραφία σας. Ποιός είναι ο λόγος?

Αυτό είναι κάπως τυχαίο. Την ανάγκη για μυθοπλασία μου την κάλυπτε εδώ και δέκα τουλάχιστον χρόνια το θέατρο. Στις θεατρικές μου δουλειές γεμάτες μυθοπλαστικές σχέσεις, ηθοποιούς. εντάσεις αλλά και μεγάλη δημιουργία! Το θέατρο μου δίνει τη δυνατότητα να δουλέψω με τους ρυθμούς που εγώ νομίζω ώστε το αποτέλεσμα να είναι αυτό που θέλω. Οπωσδήποτε αυτό έχει επίδραση στο αποτέλεσμα. Ο ηθοποιός στο θέατρο είναι η διαφορά. Αυτό άλλωστε με ελκύει, η ζωντανή παρουσία, η διαφοροποίηση της παράστασης κάθε μέρα, οι νέες γραμμές υποκριτικής που αναπτύσσονται. Στον κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια με τα νέα ψηφιακά μέσα βρίσκω την καλλιτεχνική μου φόρμα (camerastylo). Κινηματογραφώ, μοντάρω, σκέφτομαι, νιώθω πάρα πολύ ελεύθερος Έχω κάνει πολλά ντοκιμαντέρ όπως βέβαια εγώ τα φαντάστηκα, ταινίες –ντοκιμαντέρ, και είναι ένα είδος που αγάπησα και ασχολήθηκα. Αυτή την στιγμή είμαι στα σκαριά για 2 ταινίες μεγάλου μήκους μυθοπλασίας, ελπίζω να ξεκινήσω σχετικά σύντομα την παραγωγή.

– Πρόσφατα ξεκίνησε η συνεργασία του Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας AIDFF με το αντίστοιχο φεστιβάλ του Βερολίνου. Ποιά είναι τα οφέλη που θα παράσχει αυτή η συνεργασία τόσο σε πολιτισμικό, όσο και σε επίπεδο ευκαιριών για τους συμμετέχοντες?

Η Ευρώπη αποσκοπεί στη δημιουργία ενιαίας ψηφιακής αγοράς,  ώστε το εμπορικό και το πολιτιστικό περιεχόμενο και οι υπηρεσίες να κυκλοφορούν εκατέρωθεν των συνόρων και οι ευρωπαίοι πολίτες να μπορούν να απολαύσουν πλήρως τα πλεονεκτήματα της ψηφιακής εποχής. Ωστόσο, ο αντίκτυπος της ψηφιακής επανάστασης στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο δημιουργεί ανησυχίες σε περιφερειακό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, ιδίως όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα και την κυκλοφορία των ευρωπαϊκών έργων, καθώς και τον πολιτιστικό πλουραλισμό και τη γλωσσική και πολιτιστική πολυμορφία. Εμείς που είμαστε σε αυτόν τον προβληματισμό; Προσπαθούμε να είμαστε και εμείς μέσα σε αυτούς του προβληματισμούς που κάποια στιγμή γίνεται η πραγματικότητα μας. Αν μπορέσουμε να ακουστεί και η δική μας άποψη θα είναι επιτυχία. Σε αυτό τον δρόμο χρειαζόμαστε συμμάχους, που να συμφωνούμε και με κοινές δράσεις να παράγουμε αποτελέσματα. Αυτό είδη έχει συμβεί με το Διεθνές Φεστιβάλ wildlifeVaasa Φινλανδίας μια και στο 3ο AIDFF διοργανώσαμε μαζί το 1ο Διεθνές Πανόραμα  οικολογικών και επιστημονικών ταινιών», συνεισφέροντας στην διάδοση της επιστήμης μέσω της δύναμης των νέων οπτικοακουστικών μέσων και ψηφιακών τεχνολογιών που χρησιμοποιούνται σήμερα από τους επιστήμονες ανά τον κόσμο. Το ειδικό πρόγραμμα των προβολών  πλαισιώθηκε από ένα  πάνελ συζήτησης με κύριο θέμα τον ρόλο των κινηματογραφικών φεστιβάλ σήμερα στην διάδοση και ενημέρωση του κοινού γύρω από τρέχοντα θέματα Επιστήμης και Τεχνολογίας κοινού ενδιαφέροντος. Το πρόγραμμα επιμελήθηκαν οι  καλλιτεχνικοί διευθυντές των δύο φεστιβάλ Χρήστος Ν. Καρακάσης (3o Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας ) και Ηλίας Γ. Μισύρης (International nature Wildlife Vaasa Film Festival) Με την υποστήριξη του Ya’an Panda Animal and Nature Film Festival (Ya’an, China) and Wildlife Conservation Film Festivals (New York, USA) . 

Εκτός όλων των άλλων διδάσκετε κινηματογράφο στο Καλλιτεχνικό σχολείο Γέρακα  και στη σχολή καλών τεχνών L.a Theater (Life’n’Art), κάτι που σημαίνει πως βρίσκεστε συνεχώς σε επαφή με πολύ νεότερες γενεές αλλά και με πολλές διαφορετικές απόψεις και σκέψεις. Πείτε μας τις παρατηρήσεις σας σε σχέση με την δημιουργικότητα και φαντασία των νεότερων γενεών αλλά και τί αντιμετωπίζετε από τους ενηλίκους!

Αναμφισβήτητα η τέχνη αποτελεί για τον άνθρωπο μέσο έκφρασης, επικοινωνίας και δημιουργίας. Πρέπει να έχει την θέση της στη ζωή μας και να μπορεί να αποτελεί εργαλείο καλλιέργειας, έκφρασης, και ψυχαγωγίας. Στην κατανόηση του εαυτού εκτός από την προσέγγιση και την αξιοποίηση του πολιτισμικού φορτίου που ο κάθε ένας μας μεταφέρει, σπουδαίο ρόλο παίζει η εξάσκηση και η καλλιέργεια νέων δεξιοτήτων που επιτυγχάνονται από την επαφή με την τέχνη. Οι δεξιότητες αυτές μας βοηθούν να πετύχουμε την προσωπική μας ανάπτυξη που είναι και το ζητούμενο. Η κάθε γενιά έχει τον δικό της τρόπο να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Όλοι μιλάνε για νέους. Εγώ θεωρώ ότι είμαι νέος στην τέχνη, στην διάθεση μου, στο βλέμμα μου. Στους νέους (ηλικιακά) έχω δει εντυπωσιακές προσωπικότητες, αλλά και τραγικές. Όπως δηλαδή είναι όλα στη ζωή. Υπάρχουν πράγματα που βλέπω και με εντυπωσιάζουν. Ελπίζω να βοηθήσουν όλοι να αφήσουμε τους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν και τους νέους να ονειρευτούν. Πολλά χρόνια τους φόρεσαν κάποιοι τα δικά τους όνειρα και προσδοκίες. Όταν βλέπω κάτι δικό τους και όχι απλά μια αναπαραγωγή νιώθω αισιόδοξος. Πρέπει να αφήσουμε τον νου να ταξιδέψει. Να κάνει άλματα στον χρόνο, να αποτύχει ενώ πετυχαίνει, να δει ενώ δεν βλέπει, να χαρεί ενώ κλαίει, να φωνάξει ενώ απλά συνομιλεί, να περπατήσει ενώ μπορεί να πετάξει, δηλαδή να επιλέξει……

– Το Νοέμβριο ξεκινάτε την εκπομπή Blow Up  ξανά! Μιλήστε μας γι αυτό.

Το 2010 η Εταιρεία Κουίντα δημιούργησε μια πολιτιστική κίνηση που σκοπό είχε την καταγραφή γνωστών και νέων καλλιτεχνών μέσα σε ένα αυστηρά καλλιτεχνικό σημειολογικό πλαίσιο. Μέρος αυτής της κίνησης ήταν το τηλεοπτικό πολιτιστικό ένθετο Blow-Up, σε σκηνοθεσία Χρήστου Καρακάση, και κείμενα-παρουσίαση Βασιλική Κάππα. Προβλήθηκαν δεκατέσσερα επεισόδια στην Ελλάδα και στην Κύπρο με πρόσωπα όπως οι: Δημήτρης Αθανίτης-σκηνοθέτης, Λουκία Ρικάκη-σκηνοθέτης, Βασίλης Μαζωμένος-σκηνοθέτης, Ανδρέας Μήτσου λογοτέχνης, Γιώργος Μοράρης, ποιητής, κ.α

Είμαστε σε θέση να πούμε ότι αυτή η καλλιτεχνική κίνηση θα συνεχιστεί ανανεωμένη και πάντα με κύριο σκοπό την παρουσίαση πολλών ανθρώπων της τέχνης, με τον δικό μας τρόπο.

–  Ποιά είναι τα μελλοντικά επαγγελματικά σας σχέδια?

Είμαι πολύ ευτυχής γιατί το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού Μόσχας έχει συμπεριλάβει στην εβδομάδα ελληνικού κινηματογράφου που διοργανώνει τον Νοέμβριο του 2014 τέσσερις ταινίες μου που αντιπροσωπεύουν μια δεκαετία της δουλειάς μου. Η «εκδρομή» παραγωγής 2004,  το «Φεύγωμεν δή φίλην ες πατρίδα», 2006 , τους «Εραστές της τέχνης», 2010  και σε παγκόσμια πρεμιέρα την ταινία που γυρίσαμε στην  Αγγλία  “Takeatrip”, 2014 που τα κείμενα του είναι εμπνευσμένα από τις αόρατες πόλεις της Βασιλικής Κάππα. Τα Κείμενα κυκλοφορούν και σε μια καλαίσθητη έκδοση μαζί με την ταινία. Ο τίτλος  TakeatriptotheInvisibleCities γέννησε ένα νέο πρότζεκτ που η ζωγραφική, ο κινηματογράφος, η συγγραφή ενώθηκαν και δημιουργήθηκε μια ταινία, μια έκθεση ζωγραφικής, που θα διεξαχθεί στην Φινλανδία τον Οκτώβριο, μαζί με την έκδοση του βιβλίου. Στα άμεσα σχέδια μου είναι η συνέχεια των γυρισμάτων με τον Κυριάκο Ελευθερίου και τον διεθνή Εικαστικό FalahGhadi,Στα μελλοντικά  να τελειώσω το σενάριο για την ταινία μυθοπλασίας που γράφω εδώ και καιρό.

Μια ευχή;

Πρέπει να είσαι ο εαυτός σου και όχι αυτός που θέλουν οι άλλοι.

Συνέντευξη :  Ήρα Σαραντάκη

© 2019 Kaizza All rights reserved.