Εγγραφή μέλους

Συνέντευξη με τον πολυπράγμονα κ. Γιώργο Λιβανό

Συνεντεύξεις
Δημοσιεύτηκε: 22 Νοεμβρίου 2014 Προβολές: 2054

Συνάντησα τον πολυπράγμονα κ. Γιώργο Λιβανό στο όμορφο φουαγιέ του StudioΚυψέλης. Τα προσωπικά αντικείμενα της αξέχαστης Βίλμας Κύρου στο χώρο του pockettheaterμαρτυρούν πως το θέατρο είναι το καμαρίνι της! Ο ευγενικός και πολύ ουσιαστικός Γιώργος Λιβανός μιλάει στο kaizza.gr  για το όραμά του, αυτά που πρεσβεύει, την ανάσα που είχε ανάγκη να εκπνεύσει, τις προσωπικότητες που τον επηρέασαν αλλά και τις ανατρεπτικές παραγωγές που έχει κάνει! Παράλληλα μας αποκαλύπτει τα επαγγελματικά του σχέδια.

– Βρισκόμαστε στο Στούντιο Κυψέλης. Ανεβάζεται συνεχώς νέες και μεγάλες παραγωγές Περιγράψτε μας τι σημαίνει για εσάς αυτός ο χώρος και πως πήρατε την απόφαση δημιουργίας του ειδικά σε μια περιοχή που έχει περάσει η ακμή της?

– Ήμουν υπέρμαχος της αποκέντρωσης. Η βασική μου δουλειά είναι ηθοποιός! Έχω σπουδάσει θέατρο στην Ελλάδα και σκηνοθεσία στη Σουηδία. Με ενδιέφερε πάρα πολύ να καταφέρω να ασχοληθώ με το αντικείμενό μου, το θέατρο! Αγαπώ πάρα πολύ το θέατρο, ζω για αυτό. Έτσι λοιπόν, μετά από 20 χρόνια συνεχούς παρουσίας στα θεατρικά δρώμενα, με ρόλους- έχω δουλέψει με τους μεγαλύτερους Έλληνες σκηνοθέτες σαν ηθοποιός- έκανα ένα μεγάλο κύκλο εμφανίσεων στο Εθνικό Θέατρο, σε μεγάλα κεντρικά θέατρα, σε ΔΥΠΕΘΕ, στα Επιδαύρια- που ήταν για μένα ένα πολύ μεγάλο επίτευγμά  και είχα τη δυνατότητα να κάνω μεγάλο κύκλο δεδομένης πληροφορίας. Με αυτά τα δεδομένα ως ηθοποιός, έχοντας σπουδάσει και σκηνοθεσία με παρότρυνση της Άννας Συνοδινού και του Δημήτρη Ποταμίτη που ήμουν συνεργάτης και βοηθός του για 2 χρόνια, αποφάσισα να δοκιμαστώ κι εγώ στο θέατρο ως σκηνοθέτης! Ήταν ένα πολύ ωραίο ταξίδι, το οποίο όμως με έκανε πολύ γρήγορα να συνειδητοποιήσω τις ευθύνες και τα δεδομένα του θεάτρου, όταν θες να το κάνεις όπως εγώ οραματίζομαι, με το δυνατό ιδεατό τρόπο. Δηλαδή, πρέπει να έχεις ένα χώρο δικό σου, να έχεις τους ιδανικούς συνεργάτες- ανθρώπους που σε εμπιστεύονται για να δημιουργήσεις μια ομάδα. Έχοντας μάλιστα σπουδάσει θέατρο στη Σουηδία, έχω την εντύπωση πως το πρώτιστο όλων είναι να έχω μια ομάδα δική μου. Δεν γίνεται! Σήμερα μετά από 20 χρόνια σαν ηθοποιός και 10 ως σκηνοθέτης , λέω πως αυτό είναι μια ουτοπιστική εντύπωση που δυστυχώς δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν μπορείς να κάνεις ομάδα, είναι δύσκολο να εμπιστευθείς και να σε εμπιστευτούν, είναι δύσκολο να «γίνεις ένα» γιατί πρέπει να πετάξεις το «εγώ σου». Προσωπικά το πέταξα από πολύ μικρός. Είχα τη δυνατότητα, διότι μου εμπιστεύτηκαν τεράστια φορτία -η Άννα Συνοδινού με διάλεξε να μοιραστούμε τον ίδιο ρόλο στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο- οπότε επωμίστηκα τεράστια μερίδια ευθυνών και εμπιστοσύνης από πολύ μικρός. Έτσι έμαθα να βάζω τον εγωισμό μου στη άκρη. Είδα πως ο κύκλος μας είναι δύσκολο να το κάνει, έτσι αποφάσισα- για να είμαι καλά με τον εαυτό μου και ήρεμος- να δέχομαι αυτό που οι άλλοι μου προσφέρουν! Με αυτή τη λογική, δημιουργώ ομάδες με το καλύτερο δυνατό προσφερόμενο και με το δυνατόν καλύτερο που μπορούν να μου προσφέρουν και οι άλλοι. Μπορεί λίγο να πηγαίνω πίσω στο αποτέλεσμα της δουλειάς μου ή της συναισθηματικής μου τοποθέτησης και της ευχαριστίας μου αλλά τουλάχιστον κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια! Ξαναγυρνάω λοιπόν στο δεδομένο, ότι δηλαδή κάποια στιγμή- όταν αποφάσισα να εκφραστώ κι εγώ μέσω του θεάτρου και να κάνω μια ομάδα με στόχο να δημιουργήσω μια δική μου τοποθέτηση στα πράγματα, να πω κάτι διαφορετικό- συνειδητοποίησα τη δεύτερη ανάγκη που προανέφερα, να έχει κανείς ένα χώρο δικό του. Αφού λοιπόν περιπλανήθηκα σε τρεις  θεατρικούς χώρους που δεν ήταν οι ιδανικότερες συνθήκες του να συν υπάρξω με άλλες θεατρικές ομάδες και τους ιδιοκτήτες, φτιάξαμε αυτό το θέατρο με τη Δέσποινα Βολίδη, με πάρα πολύ μεγάλο κόπο, με ενάμιση χρόνο προετοιμασίες και κάναμε ένα pockettheaterόπως εγώ το οραματιζόμουν, όπου έχει ένα άνετο φουαγιέ στο ισόγειο, ένα πολύ ωραίο θέατρο κάτω που μεταλλάσσεται ανάλογα με τις ανάγκες των παραστάσεων, έχει απίστευτες δυνατότητες σε όλα τα επίπεδα για pockettheater! Φέτος το StudioΚυψέλης κλείνει 6 χρόνια παρουσίας. Μπόρεσα πλέον να πω ότι αυτόνομα εκφράζομαι στο δικό μου χώρο που έχει τη δική μου αισθητική, τη δική μου δυνατότητα να υπάρξω στα πράγματα και παράλληλα- κάτι που ήθελα πάρα πολύ να υπάρξει- δίνω την ευκαιρία σε άλλους ανθρώπους, νεότερους, παλαιότερους ή σύγχρονούς μου, να εκφραστούν κι αυτοί παράλληλα με εμένα. Στο StudioΚυψέλης είχα τη τύχη να «περάσουν» από τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο και τον Μανώλη Δεστούνη – δύο ακραίες περιπτώσεις- μέχρι τους πολύ εναλλακτικούς Στέλλα Μαρή, Στέφανο Κακαβούλη, Μαριάννα Τόλη, Μαρία Αλιφέρη, Νίκο Βερλέκη, Ελευθερία Ρήγου, Χρήστο Λιακόπουλο, μια πολυμορφία φωνών, περισσότερες από 60 παραστάσεις σε  ιδιαίτερα έργα του κλασσικού και του σύγχρονου ρεπερτορίου. Παράλληλα, όλο αυτό το διάστημα οραματιζόμουν τη δική μου «ανάσα» των δικών μου παραστάσεων, του δικού μου οράματος που ήταν πια συγκεκριμένο και ισορροπημένο αφού είχα το δικό μου χώρο. Έρχομαι στο δεύτερο μέρος της ερώτησης. Σ’ ένα χώρο όπως είναι η Κυψέλη που δεν είναι κέντρο, αλλά είναι κοντά στο κέντρο, έχουμε ένα πολύ μεγάλο συν, ότι είμαστε στο λεγόμενο θεατρικό Π της Κυψέλης! Από τη πρώτη παράσταση που έγινε εδώ, το θέατρο γέμισε και ξεκινήσαμε πολύ δυναμικά τη πρώτη χρονιά, ακολούθησε μεγάλη πορεία ωστόσο παλεύουμε να «κρατηθούμε» γιατί είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα στο θέατρο. Οι άνθρωποι βλέπουν θέατρο, εμείς ρίχνουμε τις τιμές των εισιτηρίων με δυσκολία ανταπεξερχόμαστε στα τεράστια έξοδα που έχει ένας χώρος, αλλά υπάρχουμε ακόμα εδώ, προσπαθούμε, ατενίζουμε με αισιοδοξία το μέλλον κάνοντας πράξη αυτό που μπορούμε, το όραμά μας!

– Μεγάλη υπόθεση να κάνουμε πράξη τα όνειρά μας! Ωστόσο ποια είναι τα κριτήριά σας στην επιλογή των έργων που ανεβάζετε?

– Η επιλογή μου στα έργα είναι βάση των υψηλών δικών μου κριτηρίων. Προσπαθώ να βρίσκω ιδιαίτερα έργα που να έχουν απεύθυνση στο μέσο θεατή, αλλά πέρα από αυτό να έχουν να «πουν» και κάτι σε μένα. Για να το πω απλοϊκά, να είναι πέρα από την απλή παραστασιοποίηση, να φέρουν ένα δικό τους στίγμα που μπορεί να μείνει και να «αφήσει» κάτι στο θεατή. Προσπαθώ να ανεβάζω έργα που θα κάνουν επιτυχία – όποιος πει πως δεν τον ενδιαφέρει η επιτυχία, είναι ψεύτης- αλλά πάνω απ’ όλα με ενδιαφέρει αυτό που θα κάνω να είναι ιδιαίτερο, πρωτότυπο και σημερινό.

– Θα ήθελα να αναφερθούμε στο Leonardo’sRing 2 που φέτος ανεβαίνει με ανανεωμένο cast. Η πολύ επιτυχημένη παράσταση εξακολουθεί να σοκάρει κάποιους. Τι θεωρείτε πως τους σοκάρει περισσότερο, τα γυμνά σώματα ή η ανικανότητά τους να σεβαστούν και να κατανοήσουν το οτιδήποτε ξεπερνάει τις παρωπίδες τους – που η ίδια η κοινωνία έχει τοποθετήσει αναλύοντας μόνον την επιφάνεια? (Μιας και εδώ μιλάμε για τέχνη!)

– Με καλύψατε απόλυτα, ακριβώς το δεύτερο. Το Leonardo’s Ring ήταν ένα έργο που για να το κάνω έπρεπε να ξεπεράσω τις προσωπικές μου ανασφάλειες και ταμπού που είναι τεράστια! Δεν είχα κανένα πρόβλημα με το γυμνό, είχα τη τύχη στη σχολή μου να με παροτρύνει ο Νικήτας Τσακίρογλου να κάνω γυμνό στο πρώτο έτος, για να απελευθερωθώ και να αισθανθώ εντάξει με το σώμα μου, να κάνω γυμνό θεατρικά με τη Τένια Τρύπη στη πρώτη μου σημαντική εμφάνιση, στον «Έμπορο της Βενετιάς»- ήμασταν 22 χρονών και βγήκαμε γυμνοί. Αυτό εμένα προσωπικά με έκανε να απενεχοποιηθώ με το σώμα μου, με το γυμνό και με την αίσθηση τη σκηνική, μιας και η μίμηση πράξης είναι δεδομένη, εκφραζόμαστε με τη φωνή μας, τη δυναμική μας, την υποκριτική μας αλλά και με το σώμα μας, άρα λοιπόν γιατί να ντρεπόμαστε γι’ αυτό? Όταν διεκδίκησα το Leonardo’sRing, που είναι ένα έργο που ήρθε στην Ελλάδα με πολύ μεγάλη δυσκολία αφού είναι εφάμιλλο των μεγάλων musicals που έρχονται εδώ, έρχεται με ειδικούς όρους. Το διεκδίκησα με παρότρυνση του ατζέντη μου, πληρώνοντας πολλά χρήματα, αλλάζοντας τη δόμηση του θεάτρου μου και κάνοντας ένα training πεντέμισι μηνών για να ανέβει η παράσταση! Φτάσαμε στο δια ταύτα της παραστασιοποίησης η οποία χαρακτηρίστηκε από το συγγραφέα σαν τη καλύτερη που έχει γίνει παγκόσμια για το Leonardo’s Ring! Πήρα τα δικαιώματα να το κάνω ταινία! Πήραμε εξαιρετικές κρητικές – ακόμα και ένας δύο που πέρσι ήταν «φοβισμένοι» με τη παράσταση φέτος παραδόθηκαν άνευ όρων και είπαν πως είναι από τις παραστάσεις τις χρονιάς! Θα μείνω όμως στη φράση της Χαράς Παπανικόλα, που με συγκίνησε πολύ «αυτό που βλέπουμε σκηνικά, είναι η απογύμνωση των ανθρώπινων ψυχών κι όχι τα γυμνά σώματα». Οπότε στο δια ταύτα της παράστασης, όταν φεύγεις, έχεις μια πίκρα για αυτό που άκουσες και ένιωσες κι όχι γι’ αυτό που είδες, αυτό που είδες είναι στιγμιαίο. Άλλωστε έχω κάνει μια παράσταση που παρά το πολύ γυμνό, είναι υποφωτισμένη. Ήταν λίγες, αλλά έντονες οι αντιδράσεις από ανθρώπους που θεωρώ οτι είχαν ταμπού και άγχος με αυτό που θα έβλεπαν και το δεδομένο τους δημιούργησε ένα άγχος. Δύο περιστατικά στα δύο χρόνια ήταν αυτά αλλά ήταν έντονα και αυτό με έκανε να το διασκεδάσω, διότι μένουμε στους 2 από τους χιλιάδες που είδαν τη παράσταση γιατί ήταν ο αντίποδας των υπολοίπων, άρα λοιπόν αξίζει να τους μνημονεύσουμε!  Οι άνθρωποι λοιπόν αυτοί – που σημειωτέων είναι κοπέλες και μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση αυτό- είχαν το δεδομένο της έντονης αντίδρασης στο γυμνό. Αρέσει το έργο και αυτό που με συγκινεί είναι πως οι θεατές – κυρίως κοπέλες- το βλέπουν ξανά και ξανά και μιλούν με τους ηθοποιούς για τους ρόλους. Αυτό είναι κάτι που με έχει γοητεύσει!

– Μία ακόμη παραγωγή που φέρει την υπογραφή σας και στη σκηνοθεσία της είναι η παράσταση «Ο Καβάφης επέστρεφε». Υποδύεστε τον Φερνάντο Πεσσόα. Πείτε μας για το κείμενο της παράστασης- το οποίο και προσυπογράφεται- και για την ανάγκη που προέκυψε ώστε να γραφτεί αυτό το έργο.

– Θα εκμυστηρευτώ κάτι! Ο τρόπος που έχω γράψει το «Καβάφης Επέστρεφε» έχει επηρεαστεί από τον RickElice. Η ιστορία του πώς γράφτηκε αυτό το έργο ξεκινάει πριν 10 χρόνια όταν έπαιξα ένα έργο του Ανδρέα Αγγελάκη σε σκηνοθεσία του Millas- που χάθηκε πριν δύο χρόνια- το οποίο λεγόταν «Καβάφης καθ’ οδόν». Ήταν ένα έργο περίπου μιας ώρας που αφορούσε την ερωτική ζωή του Καβάφη. Όταν ολοκληρώθηκε το έργο σε μια συζήτηση που είχα  με το σκηνοθέτη του (Millas), μου είπε πως αφενός η παράσταση είχε μικρή διάρκεια, αφετέρου ήταν μονομερές- αφορούσε μόνο την ερωτική του ζωή ενώ υπήρχαν τόσα άλλα, ο τρόπος που εμπνεύστηκε, αυτά που έγραψε, οι συναντήσεις του- και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μια έρευνα ώστε να ολοκληρωθεί ένα έργο που να αφορά όλη τη ζωή του Καβάφη. Πριν από 2 χρόνια υποσχέθηκα στο Millasπως θα ανεβάσουμε το έργο, όμως εκείνος «έφυγε» κι έμεινε η υπόσχεσή μου. Έτσι, πέρσι είχα τη πολύ μεγάλη τύχη να «παρασυρθώ» από το Γιώργο Χριστοδούλου ώστε να ξεκινήσουμε το εγχείρημα, να ξαναγράψουμε το έργο. Ρίχτηκα μετά μανίας να σχηματοποιήσω μια παράσταση και ξεκινήσαμε! Βγήκε μια πολύ ιδιαίτερη παράσταση, πολύ τρυφερή και όπως λένε όλοι οι ιδιαίτεροι μελετητές , είναι απόλυτα πιστή στον όρο Καβάφη. Φωτίζει όλες του τις πλευρές και είναι όλα δοσμένα με έναν μαγικό ποιητικό τρόπο, λίγο μεταφυσικό. Δεν είμαι συγγραφέας, μάλλον δε θα ξαναγράψω τίποτα, αλλά όλο αυτό ήταν μια ανάσα που υπήρχε μέσα μου και έπρεπε να την εκπνεύσω! Κάτι που συνέβη, νομίζω με έναν ευτυχή τρόπο. Φέτος συμμετέχω κι εγώ στη παράσταση, το οποίο ξεκίνησε από το θέατρο Βεργίνα στη Θεσσαλονίκη- όπου παίχτηκε με τεράστια επιτυχία- και μου ζητήθηκε να συμμετάσχω ώστε να είναι ενισχυμένη στον αριθμό των ατόμων η παράσταση. Ο ρόλος του Φερνάντο Πεσσόα υπήρχε, δεν είχε όμως ενταχθεί, έτσι τον επωμίστηκα εγώ! Είναι σημαντικό πως ο Φερνάντο Πεσσόα ήταν ένας συγγραφέας που έγραψε την ίδια περίοδο με το Καβάφη, ποίηση κι όχι μόνο, και οι περισσότεροι Ευρωπαίοι τον ταυτίζουν με το Καβάφη. Έχουμε βρει 2 μικρές ενότητες που είναι γραμμένες από τον Πεσσόα και υπάρχουν ανάλογες στο έργο του Καβάφη.

– Με ποια παγκόσμια προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο και πως έχει συμβάλει στη μέχρι τώρα πορεία σας?

– Πάρα πολλοί με έχουν επηρεάσει και με πάρα πολλούς θα μπορούσα να πω ότι βρίσκομαι σε κοινό άξονα. Είμαι πάρα πολύ μικρός για να θεωρήσω ότι είμαι αντίποδας κάποιου, αλλά μπορώ να πω πως ο άνθρωπος που με έχει περισσότερο στιγματίσει και θα’ θελα πάρα πολύ να είμαι στο δρόμο που χάραξε στο μυαλό του είναι ο Δημήτρης Ποταμίτης. Ήταν ένας πολύ σημαντικός θεατράνθρωπος, Έλληνας, ο οποίος κατάφερε τη δεκαετία του ’70 να κάνει κάτι πολύ σημαντικό, το πρώτο ουσιαστικό pockettheaterστην Ελλάδα. Κατάφερε να κάνει ομάδα! Όσοι πήγαν κοντά του ήταν γιατί εκτίμησαν το έργο του, την επικοινωνία που είχε με τα πράγματα, το ιδιαίτερο μυαλό του και την ευελιξία που είχε στο να κάνει ένα ιδιαίτερο ρεπερτόριο. Θεωρώ λοιπόν, ότι ο άνθρωπος ο οποίος εμένα με αγγίζει είναι ο Δημήτρης Ποταμίτης από τη μία κι επειδή είπατε για παγκόσμια προσωπικότητα, θα αναφέρω έναν άνθρωπο που γνώρισα 20 χρόνια πριν στη Σουηδία όπου σπούδαζα και έπαιζα. Είναι ο PeterOskarson, διευθυντής του Folkteaternτου  «παρακλαδιού» του εθνικού θεάτρου της  Σουηδίας στο Gavleborgπου ήμουν, ο οποίος με «μπόλιασε» με την ιδέα του γραμμικού συμβολισμού, του είδους θεάτρου που εγώ έφερα στην Ελλάδα, που είναι απλά και μόνο ένα θέατρο επίτασης στο λόγο, είναι σωματικό θέατρο. Αυτά τα δύο ταυτίζονται, ο λόγος και το σώμα πρέπει να λειτουργούν αυτόνομα, σε απόλυτο συνδυασμό και απόλυτη εναρμόνιση κάτι που βοηθάει τον ηθοποιό να απελευθερωθεί και να εκφραστεί μέσα από τη δική του ψυχοσύνθεση και τη δική του αλήθεια. Ό,τι και να γίνει, όσο και να προχωρήσω σαν άνθρωπος, σαν ηθοποιός και σκηνοθέτης, η «γραμμή» του Oskarson, η επικοινωνία και η αλήθεια που έψαχνε να βρει στα πράγματα καθώς κι αυτή που πρέσβευε ο ίδιος,  δε θα ξεπεραστεί ποτέ στο μυαλό μου. PeterOskarson, Δημήτρης Ποταμίτης- ένας Σουηδός κι ένας Έλληνας με χαρακτήρισαν! 

– Ποια τα μελλοντικά, επαγγελματικά σας, σχέδια?

– Είναι δύο πράγματα που θα κάνω φέτος, τα οποία είναι πολύ κοντινά και είναι η πρώτη φορά που μιλάω και για τα δύο. Μια από της βασικές μου συνεργάτιδες στο θέατρο είναι η Μαριάννα Τόλη, με την οποία είχα τη τύχη και τη τιμή να γνωρίσω τον όρο «musical». Έτσι λοιπόν φέτος με δικής της παρότρυνση ξαναπαίζω σε musical, το «Μυστικός Κήπος» όπου και πρωταγωνιστώ. Είναι ένα musicalγια μικρούς και μεγάλους που ανεβαίνει στο θέατρο Αμιράλ στις 30 Νοεμβρίου, πολύ φιλόδοξο, πολύ ιδιαίτερο,νομίζω όπως πρέπει να είναι το musicalστην Ελλάδα, με πολλά σκηνικά, πολλά κοστούμια, υπέροχο κείμενο, εξαιρετικά τραγούδια και μια εξαιρετική σκηνοθεσία από τη Μαριάννα Τόλη. Παράλληλα θα παίξω τον Παζολίνι, σε ένα έργο για τη ζωή του διάσημου σκηνοθέτη και δημιουργού. Ο ρόλος γράφετε για μένα μιας και ήμουν ο συν εμπνευστής του Γιάννη Σολδάτου ώστε να κάνει θεατρικό τη ζωή του Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Αυτές τις ημέρες ολοκληρώνετε η διανομή, είναι ένα πολύ φιλόδοξο σχέδιο, είναι το επόμενό μου βήμα με την ομάδα «Θεατρίνων Θεατές» σε συμπαραγωγή με το Γιάννη Σολδάτο και τις εκδόσεις Αιγόκερως. Παρότι δυσκολευόμουν να δεχτώ να παίζω σε ακόμη ένα έργο αυτό το χειμώνα και μάλιστα να πρωταγωνιστώ, είναι τόσο μεγάλο το δέλεαρ και τόσο ιδιαίτερη η προσωπικότητα του Παζολίνι  που κλήθηκα να ενσαρκώσω που δε γινόταν να πω παρά «ναι»! Τέλος, θέλω να ξεκινήσω τα γυρίσματα για τη ταινία του «Leonardo’sRing» της οποίας προοιωνός υπάρχει το movietrailerτης παράστασης, το οποίο έχει αρέσει πάρα πολύ και μάλιστα έχει ρεκόρ παρακολούθησης στο διαδίκτυο σε όλη την Ευρώπη- ως θεατρικό trailer. Αυτό φιλοδοξώ να γίνει όταν η παράσταση κάνει τον κύκλο της!

– Το αγαπημένο σας βιβλίο?

– Είναι πολλά! Θα αναφέρω δύο που με αντιπροσωπεύουν πολύ. Το πρώτο είναι το «Εκατό χρόνια μοναξιάς», γιατί είναι κι ένα συμπέρασμα που έβγαλα από πολύ μικρός στη ζωή μου, ότι ερχόμαστε, πορευόμαστε και φεύγουμε μόνοι μας. Το μοναδικό δια ταύτα που υπάρχει στη ζωή μας είναι αυτό, ότι όσο κι αν προσπαθούμε να «διπλώσουμε», συνευρεθούμε, εκτιμήσουμε και γνωρίσουμε ανθρώπους, ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι μας- αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Το δεύτερο αγαπημένο μου, το οποίο μου τάραξε την εφηβεία είναι  «Η επιστροφή στο Μπράιντσχεντ» του EvelynWaugh,το οποίο είχε μεταφράσει στα ελληνικά η Μαριάννα Τόλη με την οποία, δέκα χρόνια αφού είχα διαβάσει το βιβλίο, είχα τη τύχη να συνεργαστώ στο Εθνικό θέατρο όπου ήταν η αρχή για μια φιλία και μία γόνιμη συνεργασία που κρατάει περίπου 14 χρόνια. Αυτά τα δύο είναι που ξεχωρίζω μαζί με τη ποίηση του Καβάφη- αν πρέπει να πω τρία αγαπημένα!

 Φωτογραφία – Συνέντευξη : Ηρα  Σαραντάκη

© 2019 Kaizza All rights reserved.